A great man is one who collects knowledge the way a bee collects honey and uses it to help people overcome the difficulties they endure - hunger, ignorance and disease!
- Nikola Tesla

Remember, remember always, that all of us, and you and I especially, are descended from immigrants and revolutionists.
- Franklin Roosevelt

While their territory has been devastated and their homes despoiled, the spirit of the Serbian people has not been broken.
- Woodrow Wilson

Radovan Lale Đurić

Born: May 7, 1945 Nis, Yugoslavia
Studied: College of Architecture, Nis 1960-1964

Studied fine art and decorative painting in Belgrade, Venice, Paris and Amsterdam.

The appeal of Lale Djuric's handsome screens, whether installed in a home or a commercial environment, is both sculptural and pictorial. Djuric first worked as a stage designer for the National Theater in Belgrade. Moving to Paris, he executed murals for the design firm Dalmas.

.

In the 1970s he established his own gallery, "Lale Space", on East 72nd Street in Manhattan. There he displayed his first folding panels, which only incidentally recall Oriental panels. Their smooth surfaces and provocative colors, distributed in successive perpendicular "zones," are simultaneously decorative and suggestive, theatrical and tranquil. According to Dr. Vladimir Petric of Harvard University their architectural character: " Does not prevent the viewer from 'reading' Lale's paintings [screens] as vast landscapes suggestive of clouds, lakes, mountains, trees, soil, water, and fire, steel and rust."


РАДОВАН ЛАЛЕ ЂУРИЋ рођен је у Нишу 7. маја 1945. године. Више се чинило да ће бити професионални фудбалер него сликар. Али, онда је напустио Ниш, једно време радио у Београду као сценограф и дизајнер у Народном позоришту, а затим се отиснуо у бели свет преко Венеције, Амстердама и Париза до Њујорка, где живи већ три и по деценије. Његови радови су у приватним колекцијама широм Америке и Европе. Излагао је у Југославији, Италији, Холандији, Немачкој, Шпанији, Француској, Белгији, Швајцарској, Канади, Аустралији, САД. Пре њујоркшког Арт студија, имао их је и у Београду, Венецији, Паризу и Амстердаму. У Њујорку је имао и воркшопове, шоурумове, дизајнерски студио и галерију "Lale Space" ("Простор Лале"). Позната је и његова дизајнерска продукција "Радован" у којој настају "скупи комади" уникатног намештаја од трешњиног дрвета, лампе скулптуре и решења за уређење пословног и кућног ентеријера. Један је од иницијатора и оснивача Нишке арт фондације, у оквиру које је била организована ексклузивна изложба изума Леонарда да Винчија.


Talenat je jedna od najvećih vrednosti na svetu
Blic 28. 12. 2009.

Spiritus movens "Niš art fondacije" i glavni krivac za sve što je ona uradila. A to, između ostalog, znači: konkurs za mlade likovne umetnike (2009. održan četvrtu godinu za redom) koji podrazumeva nagrade među najvećima u Evropi (10.000, 5.000 i 3.000 EU za 1, 2. i 3. mesto), izlaganje njihovih dela u tri grada u dve galerije koje je fondacija otvorila (Niš, Beograd) i galeriji Matice Srpske (Novi Sad), izložba u čast Olje Ivanjicki, otkupljena autorska prava za predstavu "Kosa" u "Ateljeu 212"...

Radovan Lale Đurić slika impozantna platna čije se cene mere sa više desetina hiljada dolara i popriličnom brzinom iz njegovog ateljea u Njujorku odlaze na razne svetske destinacije. Boje i palete jesu, veli, njegov svet i njegov život, ali se svojim opusom u Srbiji ne bavi. Medija se kloni. Publicitet, kaže, nije njegov tonalitet. Ali, ističe, briga za mlade - jeste. Za mlade u Srbiji. Zbog njih dolazi više puta godišnje. Zbog njih se, katkad uz namrgođenost, hvata u koštac sa svakovrsnim administrativnim i drugim problemima koji ga ovde sačekuju iza raznih ćoškova. Zbog njih će, često napominje, nemoguće učiniti mogućim.

"Talenat je jedna od najvećih vrednosti na svetu", kaže. I dodaje: "Ako neko to ne zna ili neće da zna, to je njegova stvar. Ja znam. I podržavam. Tu, u zemlji u kojoj sam rođen". U toj brizi o mladima u Srbiji, ističe neretko, desna i leva ruka su mu Neda Arnerić i Jovan Ćirilov. Bila je i Olja Ivanjicki. Umela je s pijetetom i oduševljenjem da govori o njihovoj saradnji, o aktivnostima "Niš art fondacije", o Laletovim naporima... Priredio je jesenas, nakon smrti proslavljene slikarke, izložbu radova mladih umetnika koje je Olja svojevremeno na konkursima izdvajala ističući njihovu likovnu posebnost. Pominju se i njegovi gestovi iz prethodnih godina; najčešće izložba "Leonardovi izumi" i predstava "Odabrani i uništeni" u režiji Kokana Mladenovića, rađena po tekstovima tri mlada dramska pisca.

Privlače ga povremeno, kaže ponekad, i mladi talenti iz drugih umetnosti. Zato je, između ostalog, otkupio prava za mjuzikl "Kosa", čija je premijera početkom februara u "Atelju 212". Zato i više nego kada je o pravima reč brine o tom pozorišnom projektu. "Kosa" je, kaže, bila odraz i obeležje i talenta i hrabrosti i mladosti njegove generacije. A sunca treba i današnjoj deci, veli parafrazirajući čuvenu rečenicu iz poznatog mjuzikla.

Njegov životni put je uzbudljiva, gotovo romaneskna priča o kojoj vrlo retko i sporadično govori jer, kako kaže, "nema se tu šta ni kriti ni hvaliti, samo, mene ne zanima da o sebi pričam a za druge je mnogo korisnije da neguju sopstvenu hrabrost i žive od svojih a ne od mojih uzbuđenja. Život biva dostojan lepih reči kada je ispunjen, ne samo kada je lagodan, a on je uvek na strani onih koji ga slede".

Rođen je 1945. u selu Ljubatovica kod Niša. Nije voleo školu, ali jeste fudbal. Kao vrlo mlad odlučio je da ode. U Beograd je stigao švercujući se u vozu. Radio je u slikarnici Narodnog pozorišta. Boravio na mansardi bez kupatila. Kada mu je bilo 26, otišao je u Veneciju, a dve godine potom u Njujork gde živi i radi više od 35 godina. Sa Merilin, zanosnom jevrejkom, s kojom odavno ne živi, ali su i danas bliski, pre 29 godina dobio je sina Vuka. O njegovoj bogatoj, zanimljivoj, a zašto ne reći, i plodonosnoj likovnoj biografiji, drugom prilikom. Pričajući u nekom trenutku čime meri vrednost uspeha rekao je: "Ostvarenim željama. Uvek sam želeo da radim ono što volim, kao i da to činim u uslovima potpuno slobode. Sanjao sam atelje i uz atelje galeriju. I izborio sam se, između ostalog, i za mogućnost da na Menhetnu, u staroj zgradi, na uglu otmene 72. ulice i Avenije Jork, ostvarim taj veliki san. Danas moje njujorško carstvo ima oko 600 kvadrata. I to je, uz sve moje lične potrebe svojevrstan centar srpsko-američkog prijateljstva. On je uvek na raspolaganju onima koji to zaslužuju."

Druželjubiv i ćutljiv, poznat je i po svojoj krilatici - lajf iz gud - tvrdeći da je ona zakon i kad sve deluje crno, teško i nemoguće. A upitan da kaže kako bi se to na srpskom moglo reći, kao iz topa glasno odgovori: "Pa, lajf iz bjutiful."


SA

 

People Directory

Bishop Hrizostom (Stolić)

(1988–2012)

After the death of Bishop Grigorije the Western Diocese was administered by Irinej, Bishop of Niš, from October 1985 until May 1986, and by Sava, Bishop of Šumadija, from July 1986 until May 1988.

The Holy Bishops’ Assembly at the regular session in May 1988 elected Archimandrite Hrizostom Stolić as a Bishop of the Western Diocese.

Bishop Hrizostom was born in 1939 in Ruma where he graduated from elementary school and middle school (High School). After High School he went to the Dečani Monastery where he took monastic vows. He was ordained to hierodeacon and hieromonk by Rt. Rev. Pavle, Bishop of Ras-Prizren. Soon afterwards he went to America to be at the service to his Church and people. He studied at the Seminary in the Russian Holy Trinity Monastery in Jordanville. He then came to Chicago and helped the pastor at Holy Resurrection Church with his duties. He was appointed temporary pastor of St. George Church in East Chicago, Indiana in 1967. He remained there until 1969. For two years he established firm spiritual roots in the community. He felt a higher calling and responded to it. In 1969 he went to the Hilandar Monastery at Mount Athos in Greece, where he remained for nineteen years. There he was elevated to the rank of archimandrite by the Patriarch of Constantinople, His Holiness Demitrius the First. At one time he was elected a Dean of Mount Athos. He was a librarian in the Hilandar Monastery. Along with the spiritual growth he advanced his intellectual dimensions. He published the Lives of the Holy Fathers in two volumes and the Liturgy of St. Apostle James, which he translated into the Serbian language.

Read more ...

Publishing

History, Truth, Holiness

by Bishop Maxim Vasiljevic

Bishop Maxim’s first book, described by Fr. John Breck as an “exceptionally important collection of essays” contributing to both the theology of being and also contemporary theological questions, is now available! Christos Yannaras describes Bishop Maxim as “a theologian who illumines” and Fr. John McGuckin identifies his work as “deeply biblical and patristic, academically learned yet spiritually rich.” The first half of the book collects papers emphasizing theological ontology and epistemology, reminding us how both the mystery of the Holy Trinity and that of the Incarnation demand that we rethink every philosophical supposition; it includes chapters on holiness as otherness, truth and history, and the biochemistry of freedom. The second half of the book features lectures dedicated to the theological questions posed by modern theology, including studies of Orthodox and Roman Catholic ecclesiology, liturgics, and the theology of icons.